Mürsəl dayı otuz beş ildir ki, eyni idarədə, eyni masa arxasında, eyni saatın göstərişi ilə yaşayan yaşlı bir məmurdur. Onun həyatı bir günün içində donub qalmış kimi təkrarlanır: zəngli saat, köhnə kostyum, səssizlik üçün qulaqlara tıxanmış pambıq, və hər səhər eyni ritmlə başlayan çap səsi. İdarədəki digər əməkdaşlar da onun kimidir. Lakin bir gün bu sakit sabitlik çat verir. Texnologiya, dəyişiklik və “yeni dövr” adıyla, onların arasına sızmağa başlayır. Yavaş-yavaş köhnə yazı makinaları yığışdırılır, kompüterlər gətirilir, iş yoldaşları sükut içində uzaqlaşdırılır. Hər kəsin içindən səssiz bir qorxu keçir, lakin heç kim danışmır. Hamı daha da sürətlə çap edir, sanki bu səssiz tələyə düşməmək üçün yarışa girirlər. Mürsəl dayı isə dəyişməyən ritmin içində tək qalmış bir yaddaş kimidir. O, həm özünün, həm də getmişlərin yerinə yazır. Keçmişin kölgəsi, gələcəyin səssizliyi və bu günün mexaniki sükutu arasında sıxışıb qalmış bir insanın həyatı — bir sistemin içində yox olan bir nəslin simvoludur.
Hələ rəy yoxdur. İlk rəyi sən yaz.
