Film Qarabağda işğal olunmuş evinin sonuncu yadigarı və nişanəsi olan açarları 26 il qoruyub saxlayan Ümid kişinin hekayəsindən bəhs edir. O, açar dəstini itirir. Açarlar evinə qayıtmaq üçün son ümidi təmsil edir, buna görə də Ümid hələ də bir gün qayıdacağına ümid edir, lakin qəza onun üçün güclü simvolik məna daşıyır. O, bunu son ümidini itirmək kimi şərh edir.
