
Sadaya Mustafayeva wurde am 15. Juli 1926 in Scheki geboren. Nach fünf Jahren Schule, als der Große Vaterländische Krieg begann und sie ihren Vater Ismayil und ihren Bruder Mahammad an die Front verabschiedete, begann Sadaya im Seidenkombinat in Scheki bei einer Meisterin namens Latifa zu arbeiten. Durch die Vermittlung einer Person, die in Scheki wegen ihrer großen Statur und weil sie stets zum Himmel blickte als „Sonnenblumen-Mukhtar“ bekannt war, wurde sie als Schauspielerin ans Staatliche Dramatheater Scheki gebracht. Nachdem die Volkskünstlerin Sadaya Mustafayeva dort eine Zeit lang nacheinander eine Galerie interessanter Figuren geschaffen hatte, setzte sie ihre Tätigkeit an den Theatern von Aghdash und Goychay fort. Im März 1950 wurde Sadaya auf Einladung von Mahammad Burjaliyev, Direktor des Staatlichen Dramatheaters Gandscha, Volkskünstler der Republik, Theater- und Filmschauspieler und Regisseur, als Schauspielerin ans Staatliche Dramatheater Gandscha geholt. Auf der Bühne dieses Theaters schuf sie eine Galerie von über 400 interessanten Figuren. Khuraman und Gulnar in „Vaqif“, Gultakin in „Aydın“, Pari in „Pəri Cadu“, Sara, Pari und Gulnisa in „Solğun çiçəklər“, Emilia in „Othello“, Elisabeth in „Richard III.“, Xanthippe in „Sokratla söhbətlər“, Sabiha in „İtkin gəlin“, Hajar Khanim in „Yad qızı“, Aliya in „Dairəni genişləndirin“, Nila in „Təbilçi qız“, Banovsha in „Kəndçi qız“, Shahnigar in „Dəli Kür“, die Mutter in „Ana vüqarı“, Rashida Khanim in „Bəraət“, Dilshad Khanim in „Atayevlər ailəsi“, Natavan in „Xurşidbanu Natəvan“, Matanat in „Qonşular“, Almaz in „Almaz“, Nargila in „Sən həmişə mənimləsən“, Rakhshanda Khanim in „Mahnı dağlarda qaldı“ und andere Figuren gehören zu den schönsten Beispielen im Schaffen der Volkskünstlerin S. Mustafayeva. Der Großteil der heute am Staatlichen Dramatheater Gandscha tätigen Schauspieltruppe entstammt gerade der Schule S. Mustafayevas. Mustafayeva wirkte außerdem in über 20 von Azərbaycanfilm produzierten Filmen mit. Als Beispiele seien Khatun in „Qanun naminə“, Gozal in „Mən ki gözəl deyildim“, Shamama in „Şərikli çörək“, Mulayim in „Qaynana“, Tante Sughra in „Ölsəm... bağışla“, Großmutter Mirvari in „Ağ atlı oğlan“, die Mutter in „Həm ziyarət, həm ticarət...“ und Asmar im von amerikanischen Filmschaffenden produzierten Film „İlk körpü“ genannt. Sie starb am 13. August 2004 in Gandscha. 2000 erschien im Verlag „Əsgəroğlu“ die Monografie „Səhnə həyat nurumdur“ ihres Enkels, des Theaterwissenschaftlers und Kritikers Anar Burjaliyev.